Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Ν. Ιωνίας

Αρχική » Άρθρα » How Austerity Kills-Η ΛΙΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ



How Austerity Kills
by David Stuckler, a senior research leader in sociology at Oxford, and Sanjay Basu, an assistant professor of medicine and an epidemiologist in the Prevention Research Center at Stanford, are the authors of “The Body Economic: Why Austerity Kills.”



EARLY last month, a triple suicide was reported in the seaside town of Civitanova Marche, Italy. A married couple, Anna Maria Sopranzi, 68, and Romeo Dionisi, 62, had been struggling to live on her monthly pension of around 500 euros (about $650), and had fallen behind on rent.Because the Italian government’s austerity budget had raised the retirement age, Mr. Dionisi, a former construction worker, became one of Italy’s esodati (exiled ones) — older workers plunged into poverty without a safety net. On April 5, he and his wife left a note on a neighbor’s car asking for forgiveness, then hanged themselves in a storage closet at home. When Ms. Sopranzi’s brother, Giuseppe Sopranzi, 73, heard the news, he drowned himself in the Adriatic.  The correlation between unemployment and suicide has been observed since the 19th century. People looking for work are about twice as likely to end their lives as those who have jobs.
In the United States, the suicide rate, which had slowly risen since 2000, jumped during and after the 2007-9 recession. In a new book, we estimate that 4,750 “excess” suicides — that is, deaths above what pre-existing trends would predict — occurred from 2007 to 2010. Rates of such suicides were significantly greater in the states that experienced the greatest job losses. Deaths from suicide overtook deaths from car crashes in 2009.
If suicides were an unavoidable consequence of economic downturns, this would just be another story about the human toll of the Great Recession. But it isn’t so. Countries that slashed health and social protection budgets, like Greece, Italy and Spain, have seen starkly worse health outcomes than nations like Germany, Iceland and Sweden, which maintained their social safety nets and opted for stimulus over austerity. (Germany preaches the virtues of austerity — for others.)
As scholars of public health and political economy, we have watched aghast as politicians endlessly debate debts and deficits with little regard for the human costs of their decisions. Over the past decade, we mined huge data sets from across the globe to understand how economic shocks — from the Great Depression to the end of the Soviet Union to the Asian financial crisis to the Great Recession — affect our health. What we’ve found is that people do not inevitably get sick or die because the economy has faltered. Fiscal policy, it turns out, can be a matter of life or death.
At one extreme is Greece, which is in the middle of a public health disaster. The national health budget has been cut by 40 percent since 2008, partly to meet deficit-reduction targets set by the so-called troika —  the International Monetary Fund, the European Commission and the European Central Bank — as part of a 2010 austerity package. Some 35,000 doctors, nurses and other health workers have lost their jobs. Hospital admissions have soared after Greeks avoided getting routine and preventive treatment because of long wait times and rising drug costs. Infant mortality rose by 40 percent. New H.I.V. infections more than doubled, a result of rising intravenous drug use — as the budget for needle-exchange programs was cut. After mosquito-spraying programs were slashed in southern Greece, malaria cases were reported in significant numbers for the first time since the early 1970s.
In contrast, Iceland avoided a public health disaster even though it experienced, in 2008, the largest banking crisis in history, relative to the size of its economy. After three main commercial banks failed, total debt soared, unemployment increased ninefold, and the value of its currency, the krona, collapsed. Iceland became the first European country to seek an I.M.F. bailout since 1976. But instead of bailing out the banks and slashing budgets, as the I.M.F. demanded, Iceland’s politicians took a radical step: they put austerity to a vote. In two referendums, in 2010 and 2011, Icelanders voted overwhelmingly to pay off foreign creditors gradually, rather than all at once through austerity. Iceland’s economy has largely recovered, while Greece’s teeters on collapse. No one lost health care coverage or access to medication, even as the price of imported drugs rose. There was no significant increase in suicide. Last year, the first U.N. World Happiness Report ranked Iceland as one of the world’s happiest nations.
Skeptics will point to structural differences between Greece and Iceland. Greece’s membership in the euro zone made currency devaluation impossible, and it had less political room to reject I.M.F. calls for austerity. But the contrast supports our thesis that an economic crisis does not necessarily have to involve a public health crisis.
Somewhere between these extremes is the United States. Initially, the 2009 stimulus package shored up the safety net. But there are warning signs — beyond the higher suicide rate — that health trends are worsening. Prescriptions for antidepressants have soared. Three-quarters of a million people (particularly out-of-work young men) have turned to binge drinking. Over five million Americans lost access to health care in the recession because they lost their jobs (and either could not afford to extend their insurance under the Cobra law or exhausted their eligibility). Preventive medical visits dropped as people delayed medical care and ended up in emergency rooms. (President Obama’s health care law expands coverage, but only gradually.)
The $85 billion “sequester” that began on March 1 will cut nutrition subsidies for approximately 600,000 pregnant women, newborns and infants by year’s end. Public housing budgets will be cut by nearly $2 billion this year, even while 1.4 million homes are in foreclosure. Even the budget of the Centers for Disease Control and Prevention, the nation’s main defense against epidemics like last year’s fungal meningitis outbreak, is being cut, by at least $18 million.
To test our hypothesis that austerity is deadly, we’ve analyzed data from other regions and eras. After the Soviet Union dissolved, in 1991, Russia’s economy collapsed. Poverty soared and life expectancy dropped, particularly among young, working-age men. But this did not occur everywhere in the former Soviet sphere. Russia, Kazakhstan and the Baltic States (Estonia, Latvia and Lithuania) — which adopted economic “shock therapy” programs advocated by economists like Jeffrey D. Sachs and Lawrence H. Summers — experienced the worst rises in suicides, heart attacks and alcohol-related deaths.
Countries like Belarus, Poland and Slovenia took a different, gradualist approach, advocated by economists like Joseph E. Stiglitz and the former Soviet leader Mikhail S. Gorbachev. These countries privatized their state-controlled economies in stages and saw much better health outcomes than nearby countries that opted for mass privatizations and layoffs, which caused severe economic and social disruptions.
Like the fall of the Soviet Union, the 1997 Asian financial crisis offers case studies — in effect, a natural experiment — worth examining. Thailand and Indonesia, which submitted to harsh austerity plans imposed by the I.M.F., experienced mass hunger and sharp increases in deaths from infectious disease, while Malaysia, which resisted the I.M.F.’s advice, maintained the health of its citizens. In 2012, the I.M.F. formally apologized for its handling of the crisis, estimating that the damage from its recommendations may have been three times greater than previously assumed.
America’s experience of the Depression is also instructive. During the Depression, mortality rates in the United States fell by about 10 percent. The suicide rate actually soared between 1929, when the stock market crashed, and 1932, when Franklin D. Roosevelt was elected president. But the increase in suicides was more than offset by the “epidemiological transition” — improvements in hygiene that reduced deaths from infectious diseases like tuberculosis, pneumonia and influenza — and by a sharp drop in fatal traffic accidents, as Americans could not afford to drive. Comparing historical data across states, we estimate that every $100 in New Deal spending per capita was associated with a decline in pneumonia deaths of 18 per 100,000 people; a reduction in infant deaths of 18 per 1,000 live births; and a drop in suicides of 4 per 100,000 people.
OUR research suggests that investing $1 in public health programs can yield as much as $3 in economic growth. Public health investment not only saves lives in a recession, but can help spur economic recovery. These findings suggest that three principles should guide responses to economic crises.
First, do no harm: if austerity were tested like a medication in a clinical trial, it would have been stopped long ago, given its deadly side effects. Each nation should establish a nonpartisan, independent Office of Health Responsibility, staffed by epidemiologists and economists, to evaluate the health effects of fiscal and monetary policies.
Second, treat joblessness like the pandemic it is. Unemployment is a leading cause of depression, anxiety, alcoholism and suicidal thinking. Politicians in Finland and Sweden helped prevent depression and suicides during recessions by investing in “active labor-market programs” that targeted the newly unemployed and helped them find jobs quickly, with net economic benefits.
Finally, expand investments in public health when times are bad. The cliché that an ounce of prevention is worth a pound of cure happens to be true. It is far more expensive to control an epidemic than to prevent one. New York City spent $1 billion in the mid-1990s to control an outbreak of drug-resistant tuberculosis. The drug-resistant strain resulted from the city’s failure to ensure that low-income tuberculosis patients completed their regimen of inexpensive generic medications.
One need not be an economic ideologue — we certainly aren’t — to recognize that the price of austerity can be calculated in human lives. We are not exonerating poor policy decisions of the past or calling for universal debt forgiveness. It’s up to policy makers in America and Europe to figure out the right mix of fiscal and monetary policy. What we have found is that austerity — severe, immediate, indiscriminate cuts to social and health spending — is not only self-defeating, but fatal.
Νωρίτερα αυτό το μήνα, στην παραθαλάσσια ιταλική πόλη Τσιβιτανόβα Μάρτσε, αναφέρθηκε μια τριπλή αυτοκτονία. Ένα έγγαμο ζεύγος, η 68χρονη ‘Αννα Μαρία Σοπράντσι (Anna Maria Sopranzi), και ο 62χρονος Ρομέο Ντιονίζι (Romeo Dionisi), μοχθούσαν να τα βγάλουν πέρα με μια σύνταξη 500 ευρώ, αλλά ήδη είχαν μείνει πίσω στην καταβολή των ενοικίων τους. Καθώς τα νέα μέτρα της ιταλικής κυβέρνησης ανέβασαν το όριο συνταξιοδότησης, ο Ντιονίζι, ένας παλαίμαχος οικοδόμος, προστέθηκε στους Ιταλούς esodati («εξορισμένους») τους ηλικιωμένους εργαζόμενους που ζουν σε συνθήκες φτώχειας χωρίς να διαθέτουν δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Στις 5 Απριλίου, άφησαν ένα σημείωμα στον γείτονά τους, ζητώντας του να τους συγχωρέσει και απαγχονίστηκαν σε μια ντουλάπα στο σπίτι τους. Όταν έμαθε το νέο ο αδελφός της Σοπράντσι Τζουζέπε, πνίγηκε στη θάλασσα της Αδριατικής.
Η σχέση μεταξύ ανεργίας και αυτοκτονιών έχει παρατηρηθεί από το 19ο αιώνα. Οι άνεργοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν από ότι οι εργαζόμενοι.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο δείκτης αυτοκτονιών αυξάνει αργά από το 2000 και έκανε ένα άλμα κατά τη διάρκεια της ύφεσης του 2007-2009. Σε ένα νέο βιβλίο μας, εκτιμούμε πως το «πλεόνασμα» αυτοκτονιών, που προήρθαν από αίτια που σχετίζονται με την κρίση, έφθασε τις 4,750 μεταξύ 2007 και 2010. Αυτά τα κρούσματα ήταν εμφανώς περισσότερα στις πολιτείες που είχαν περισσότερες απώλειες θέσεων εργασίας. Το 2009, οι θάνατοι από αυτοκτονίες υπερέβησαν εκείνους από αυτοκινητιστικά ατυχήματα.
Αν όμως οι αυτοκτονίες ήταν ο μόνος –αναπόφευκτος- φόρος αίματος της οικονομικής δυσπραγίας, θα μπορούσε απλά να προστεθεί στις άλλες ανθρώπινες τραγωδίες της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Αλλά δεν είναι. Πολλά κράτη που περιέκοψαν τους προϋπολογισμούς υγείας και κοινωνικής προστασίας, σαν την Ελλάδα, την Ιταλία και την Ισπανία, είδαν την δημόσια υγεία τους να επιδεινώνεται πολύ περισσότερο από κράτη σαν τη Γερμανία, την Ισλανδία και τη Σουηδία που διατήρησαν τα κοινωνικά τους δίκτυα προστασίας και επέλεξαν την τόνωση της οικονομίας από τη λιτότητα (η Γερμανία κηρύσσει τις αρετές της λιτότητας μόνο για τους άλλους).
Ως ακαδημαϊκοί στους τομείς της δημόσιας υγείας και της πολιτικής οικονομίας, παρακολουθούσαμε έντρομοι τους πολιτικούς να συζητούν για περικοπές και ελλείμματα, χωρίς την παραμικρή αναφορά στο ανθρώπινο κόστος των όποιων αποφάσεών τους. Ολόκληρη την προηγούμενη δεκαετία μελετούσαμε τη σχέση μεταξύ οικονομικών σοκ (από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ’20 και του ’30 ως την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την ασιατική κρίση) και δημόσια υγείας. Είχαμε διαπιστώσει πως ο κόσμος δεν αρρωσταίνει αναγκαστικά λόγω του κλυδωνισμού της οικονομίας. Είναι οι οικονομικές πολιτικές που μπορούν να αποδειχθούν ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Στο ένα άκρο τοποθετείται η Ελλάδα, που βρίσκεται καταμεσής σε μια καταστροφική κρίση της δημόσιας υγείας. Από το 2008 οι δαπάνες υγείας μειώθηκαν κατά 40%, εν πολλοίς για να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι που θέτει η λεγόμενη «τρόικα» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ), της «ευρωπαϊκής επιτροπής» (Κομισιόν) και της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ). Γύρω στους 35 χιλιάδες ιατροί, νοσηλευτές και άλλοι εργαζόμενοι στον τομέα υγείας έχασαν τη δουλειά τους. Τα νοσοκομεία κατακλύζονται από ασθενείς που αποφεύγουν να εφαρμόζουν βασικούς κανόνες υγείας λόγω των μεγάλων χρόνων αναμονής για προληπτικές ιατρικές εξετάσεις και του κόστους των φαρμάκων. Η βρεφική θνησιμότητα αυξήθηκε κατά 40%. Τα κρούσματα του ιού του ΑIDS υπερδιπλασιάστηκαν καθώς περικόπηκε το πρόγραμμα προσφοράς νέων συρίγγων. Μετά την μεγάλη εκστρατεία εξόντωσης των κουνουπιών, επανεμφανίστηκε η ελονοσία, για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Στους αντίποδες, η Ισλανδία απέφυγε μια ανάλογη ανθρωπιστική κρίση, αν και βίωσε το 2008 την μεγαλύτερη τραπεζική κρίση στην παγκόσμια ιστορία, αναλογικά με το μέγεθος της οικονομίας της. Μετά την χρεοκοπία των τριών μεγαλυτέρων τραπεζών της, το έλλειμμα εκτινάχτηκε, η ανεργία εννεαπλασιάστηκε και η αξία του εθνικού της νομίσματος, της κορώνας, εκμηδενίστηκε. Η Ισλανδία έγινε η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που προσέφυγε στο ΔΝΤ μετά το 1976. Αντί όμως να επιδοτήσει τις τράπεζες και να περικόψει τις κρατικές δαπάνες, όπως ζητούσε το ΔΝΤ, οι Ισλανδοί πολιτικοί έκαναν κάτι ριζοσπαστικό: έθεσαν τα προγράμματα λιτότητας στην κρίση του λαού. Σε δύο δημοψηφίσματα, το 2010 και το 2011, οι Ισλανδοί ψήφισαν υπέρ της σταδιακής, και όχι της εφάπαξ αποζημίωσης των ξένων καταθετών στις ισλανδικές τράπεζες, αποφεύγοντας την επιδείνωση της λιτότητας. Η ισλανδική οικονομία ανέκαμψε, ενώ η ελληνική καταποντίστηκε. Κανείς Ισλανδός δεν απώλεσε την πρόσβασή του σε υπηρεσίες υγείας, παρά την αύξηση της τιμής των φαρμάκων. Δεν παρατηρήθηκε κάποια αύξηση στον αριθμό των αυτοκτονιών. Πέρσι, η πρώτη έκθεση παγκόσμιας ευτυχίας του ΟΗΕ συμπεριέλαβε την Ισλανδία στις πιο ευτυχισμένες χώρες του κόσμου.
Οι σκεπτικιστές θα μας υποδείξουν τις διαρθρωτικές διαφορές μεταξύ της οικονομίας της Ισλανδίας και της Ελλάδας. Η ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη κατέστησε αδύνατη την υποτίμηση του νομίσματός της, πράγμα που στένευε τα πολιτικά της περιθώρια να απορρίψει τις συνταγές λιτότητας του ΔΝΤ. Αλλά αυτές οι παρατηρήσεις ενισχύουν τη βασική μας θέση: πως η οικονομική κρίση δεν εξυπακούεται αναγκαστικά μια κρίση της δημόσιας υγείας.
Κάπου ανάμεσα στα δύο άκρα, την Ελλάδα και την Ισλανδία, βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αρχικά, το 2009, τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας διέσωσαν το δίκτυ κοινωνικής προστασίας. Αλλά πέραν της αύξησης των αυτοκτονιών, υπήρξαν προειδοποιητικά σημάδια πως η κατάσταση της δημόσιας υγείας επιδεινώνεται. Οι συνταγές αντικαταθλιπτικών αυξήθηκαν. Γύρω στις 750 χιλιάδες (ιδίως άνεργοι νέοι) στράφηκαν στον αλκοολισμό. Πάνω από 5 εκατομμύρια έχασαν κάθε πρόσβαση στις υπηρεσίες δημόσιας υγείας, είτε διότι απώλεσαν τις εργασίες τους και δεν μπορούσαν πια να καταβάλουν τις ασφαλιστικές τους συνδρομές στο καθεστώς COBRA που ίσχυε τότε είτε διότι έπαψαν να είναι «επιλέξιμοι» από τις ασφαλιστικές εταιρείες. Οι προληπτικές ιατρικές εξετάσεις μειώθηκαν, καθώς ο κόσμος τις ανέβαλε -ως ότου καταλήξει στα «επείγοντα». Αργότερα οι ρυθμίσεις που εισήγαγε ο πρόεδρος Ομπάμα (Obama) επεξέτειναν την ασφαλιστική κάλυψη.
Αλλά η «κατάσχεση» των 85 εκατομμυρίων δολαρίων που ισχύει από την 1η Μαρτίου, θα περικόψει ως το τέλος του έτους την επιδότηση της διατροφής περίπου 600,000 εγκύων, νεογέννητων και βρεφών. Τα επιδόματα κοινωνικής στέγασης θα περικοπούν κατά 2 δις ως το τέλος του έτους, ενώ 1.4 εκατομμύρια σπίτια εξακολουθούν να βρίσκονται υπό κατάσχεση. Ακόμα και οι προϋπολογισμοί των «κέντρων για έλεγχο και πρόγνωση των ασθενειών», του βασικού μέσου της πολιτείας μας ενάντια σε επιδημίες όπως η περσινή της μηνιγγίτιδας, περικόπηκαν κατά τουλάχιστο 18 εκατομμύρια.
Προκειμένου να ελέγξουμε την υπόθεσή μας πως η λιτότητα σκοτώνει, αναλύσαμε δεδομένα από διάφορες περιοχές και εποχές. Μετά την αποσύνθεση της Σοβιετικής Ένωσης, η οικονομία της Ρωσίας κατέρρευσε. Η φτώχεια πολλαπλασιάστηκε και το προσδόκιμο επιβίωσης μειώθηκε, ιδίως μεταξύ των νεότερων εργαζόμενων ανδρών. Αλλά τα πράγματα δεν έγιναν με παρόμοιο τρόπο σε ολόκληρη την επικράτεια της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Η Ρωσία, το Καζακστάν και τα βαλτικά κράτη (η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία) που υιοθέτησαν «θεραπείες σοκ» υπό τη συνηγορία οικονομολόγων σαν τους Τζέφρι Σακς (Jeffrey D. Sachs) και Λόρενς Σάμερς (Lawrence H. Summers) βίωσαν επώδυνες αυξήσεις στους δείκτες αυτοκτονιών, στα καρδιαγγειακά νοσήματα και στους θανάτους από αλκοολισμό.
Αλλά η Λευκορωσία, η Πολωνία, η Σλοβενία κ.λπ υιοθέτησαν μια διαφορετική, πιο σταδιακή προσέγγιση, σύμφωνα με τις συστάσεις οικονομολόγων σαν τον Τζόζεφ Στίγκλιτς (Joseph E. Stiglitz) ή πολιτικών σαν τον πρώην ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ (Mikhail S. Gorbachev). Αυτά τα κράτη ιδιωτικοποίησαν τμηματικά τις κρατικοδίαιτες οικονομίες τους και προστάτευσαν πολύ καλύτερα τη δημόσια υγεία τους από εκείνα που επέλεξαν τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις και απολύσεις, προκαλώντας σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα.
Αλλά εκτός από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η ασιατική οικονομική κρίση του 1997 λειτούργησε επίσης ως ζωντανό εργαστήριο και προσφέρει ορισμένες ενδιαφέρουσες περιπτώσεις προς μελέτη. Η Ταϊλάνδη και η Ινδονησία, που υποτάγηκαν στους σκληρούς όρους του ΔΝΤ, βίωσαν μαζικό λιμό και ξαφνική άνοδο των θανατηφόρων κρουσμάτων από μεταδοτικές ασθένειες, ενώ η Μαλαισία, που αντιστάθηκε στις συμβουλές του ΔΝΤ, προστάτεψε την υγεία των κατοίκων της. Το 2012 το ΔΝΤ παραδέχθηκε δημοσίως πως οι επιπτώσεις των συνταγών του προκάλεσαν τελικά στην οικονομία και την υγεία τριπλάσια ζημιά από τις αρχικές του εκτιμήσεις.
Εξίσου διδακτική μπορεί να είναι η αμερικανική διαχείριση της μεγάλης ύφεσης της δεκαετίας του ’30 στις ΗΠΑ. Κατά την διάρκειά της οι δείκτες θνησιμότητας στις ΗΠΑ… μειώθηκαν, κατά 10%! Οι ΗΠΑ γνώρισαν μεν μιαν θεαματική αύξηση των αυτοκτονιών μεταξύ του 1929 -όταν κατέρρευσε το χρηματιστήριο- και του 1932 -όταν εξελέγη πρόεδρος ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ (Franklin D. Roosevelt)- αλλά η επίδραση αυτής της αύξησης των αυτοκτονιών στον δείκτη θνησιμότητας υπερκαλύφθηκε κατά πολύ από την «επιδημιολογική μετάβαση»: τις βελτιώσεις στην υγιεινή και τον περιορισμό των θανατηφόρων κρουσμάτων από ασθένειες σαν την φυματίωση, την πνευμονία και την γρίπη, αλλά και από την απότομη μείωση των θανατηφόρων αυτοκινητιστικών ατυχημάτων, καθώς οι Αμερικάνοι περιόρισαν την αυτοκίνηση για οικονομικούς λόγους. Συγκρίνοντας τα δεδομένα πολλών πολιτειών, διαπιστώσαμε πως για κάθε 100 δολάρια κατά κεφαλή δαπανών του «νιου ντιλ» είχαμε μείωση στους θανάτους από πνευμονία της τάξης των 18 ανά 100,000 κατοίκους, μείωση της βρεφικής θνησιμότητας κατά 18 ανά 1,000 γεννήσεις και μείωση των αυτοκτονιών κατά 4 ανά 100,000 ανθρώπους.
Σύμφωνα με την έρευνά μας, κάθε δολάριο που επενδύεται στη δημόσια υγεία μπορεί να προσφέρει 3 δολάρια αύξησης του εθνικού πλούτου. Οι επενδύσεις στη δημόσια υγεία, όχι μόνο σώζουν ζωές κατά τη διάρκεια της ύφεσης, αλλά και επισπεύδουν την οικονομική ανάκαμψη.
Τρία είναι αυτά τα σημαντικότερά μας ευρήματα όσον αφορά τις πολιτικές υγείας σε συνθήκες οικονομικής κρίσης:
Πρώτον, μην πλήττετε τη δημόσια υγεία. Αν τα μέτρα λιτότητας ελέγχονταν με τα κριτήρια που ελέγχονται οι φαρμακευτικές ουσίες, θα είχαν απαγορευτεί εδώ και πολύ καιρό λόγω των θανατηφόρων παρενεργειών τους. Κάθε χώρα οφείλει να δημιουργήσει μιαν ανεξάρτητη αρχή «υγειονομικής ευθύνης» όπου επιδημιολόγοι και οικονομολόγοι θα αξιολογούν τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων στην δημόσια υγεία.
Δεύτερον, αντιμετωπίστε την ανεργία σαν την πανδημία που είναι στην πραγματικότητα. Η ανεργία είναι το βασικό αίτιο της κατάθλιψης, του άγχους, του αλκοολισμού και της τάσης για αυτοκτονία. Στη Φιλανδία και τη Σουηδία ανελήφθησαν πολιτικές πρωτοβουλίες αποτροπής των αυτοκτονιών μέσω της επιδότησης «ενεργητικών» προγραμμάτων επιδότησης της απασχόλησης, στα οποία οι νέοι άνεργοι βοηθιούνταν να επανέρθουν γρήγορα στην αγορά εργασίας. Τα προγράμματα αυτά είχαν σαφή οικονομικά οφέλη.
Τέλος, στους δύσκολους καιρούς αυξήστε τις δαπάνες στη δημόσια υγεία. Το κλισέ σύμφωνα με το οποίο «μια ουγγιά πρόγνωσης αξίζει όσο μια λίβρα θεραπείας» τυχαίνει να ισχύει. Η τιθάσευση μιας επιδημίας στοιχίζει πολύ ακριβότερα από την πρόληψή της. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, η πόλη της Νέας Υόρκης δαπάνησε άνω του 1 δις δολαρίων για να αντιμετωπίσει μια επιδημία ανθεκτικής στα αντιβιοτικά φυματίωσης. Αυτό το εξαιρετικά ανθεκτικό στέλεχος του ιού δημιουργήθηκε από την αδιαφορία της πολιτείας να ελέγξει πως οι φυματικοί, που προέρχονταν από χαμηλά κοινωνικά στρώματα, είχαν τη δυνατότητα να προμηθεύονται τα πάμφθηνα γενόσημα αντιβιοτικά τους και να ολοκληρώνουν την αποθεραπεία τους.
Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς οικονομικά ιδεοληπτικός –εμείς πάντως είναι βέβαιο πως δεν είμαστε- για να διαπιστώσει πως το κόστος των πολιτικών λιτότητας μπορεί να μετρηθεί και σε ανθρώπινες ζωές. Δεν δίνουμε συγχωροχάρτι σε κακές πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, ούτε καλούμε σε παγκόσμια σεισάχθεια. Το ποιο ακριβώς είναι το σωστό μείγμα δημοσιονομικής και οικονομικής πολιτικής στην Ευρώπη και την Αμερική, είναι δουλειά των πολιτικών να το βρουν. Αυτό που εμείς διαπιστώσαμε είναι πως η λιτότητα -οι άμεσες, οριζόντιες, και σοβαρές περικοπές στις δαπάνες υγείας- δεν αυτοακυρώνεται απλά, αλλά επιπλέον είναι και θανατηφόρα.


Αρέσει σε %d bloggers: