Ιερός Ναός Αγίου Σπυρίδωνος Ν. Ιωνίας

Αρχική » Άρθρα » Persecution of Christians is on the rise across the Middle East

Persecution of Christians is on the rise across the Middle East

Άρθρα

Οι Χριστιανοί είναι οι πραγματικοί χαμένοι της Συρίας

http://www.spectator.co.uk/features/9006591/dont-expect-the-government-to-raise-its-voice-for-syrias-christians/

Whoever wins in Syria, its Christians will lose

Persecution of Christians is on the rise across the Middle East

Robin Harris 31 August 2013

(Robin Harris was director of the Conservative Research Department from 1985 to 1988, and is the author of Not for Turning: the Life of Margaret Thatcher)

Ο Ντέϊβιντ Κάμερον θα έχει τον Συριακό πολεμό του ,  αλλά ποιός θα πολεμήσει ή ποιός θα νικήσει αυτό είναι άδηλο πρός το παρόν. Σε κάθε περίπτωση , όποιος κι αν κερδίσει τον πόλεμο, τελικά οι Χριστιανοί είναι αυτοί που χάνουν κι αποδεκατίζονται, γράφει το Spectator.
**********************
Η αμείλικτη δίωξη των οπαδών του Χριστού βλέπεται στα Ευαγγέλια. Τα βάσανα παρουσιάζονται ως η πορεία προς το θρίαμβο. Η παγκόσμια κατάσταση σήμερα μοιάζει πολύ με αυτή την εικόνα. Τα τρία τέταρτα των 2,2 δις χριστιανών στον κόσμο σήμερα ζουν εκτός της ανεκτικής, σε μεγάλο βαθμό, Δύσης. Ταυτόχρονα, το Φόρουμ Pew για τη Θρησκεία και τη Δημόσια Ζωή αναφέρει ότι οι Χριστιανοί υπομένουν τις περισσότερες διώξεις από οποιαδήποτε άλλη θρησκευτική ομάδα .
Εντός της Μέσης Ανατολής, όμως, η ιστορία δεν αφορά την επέκταση που συνοδεύεται από διώξεις, αλλά τις διώξεις που οδηγούν σε αποδεκατισμό. Ο απερχόμενος επικεφαλής ραβίνος, ο λόρδος Sacks, ο οποίος γνωρίζει την ιστορία, έχει αποκαλέσει τα δεινά των Αράβων Χριστιανών «μια ανθρώπινη τραγωδία που περνά σχεδόν απαρατήρητη».
Αλλά μην περιμένετε ότι η βρετανική κυβέρνηση θα μιλήσει γι ‘αυτό . Σε όλη τη συζήτηση σχετικά με τους στόχους, τα χρονοδιαγράμματα και τα μέσα, ενόσω ετοιμάζεται η πολεμική μηχανή της Βρετανίας, ούτε ένα λεπτό δεν θα σπαταληθεί στις συνέπειες της παρέμβασης για το χριστιανικό πληθυσμό της Συρίας. Είτε στο Ιράκ, είτε στη Συρία ή την Αίγυπτο, είτε σε οποιαδήποτε μελλοντικό «κέντρο» (ο Λίβανος θα είναι πιθανώς το επόμενο), η χριστιανική κοινότητα είναι κατά κάποιο τρόπο πάντα πάρα πολύ ασήμαντη και συνήθως στη λάθος πλευρά της διαμάχης. Στο Ιράκ, οι Χριστιανοί θεωρούνταν  πολύ κοντά στον Σαντάμ. Στη Συρία θεωρούνται πολύ κοντά στον Άσαντ. Στην Αίγυπτο, όπου ο Κόπτης Πάπας υποστήριξε ανοιχτά το «μη – πραξικόπημα» του στρατού εναντίον της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και του προέδρου Μόρσι, οι Χριστιανοί δεν βρίσκουν κανένα σύμμαχο στους Δυτικούς πολιτικούς.
Ένας λόγος είναι ότι οι Άραβες Χριστιανοί δεν ταιριάζουν στις παγκόσμιες κυβερνητικές παρανοήσεις. Στη Μέση Ανατολή, οι έξυπνοι άνθρωποι δεν εντυπωσιάζονται από τις υποσχέσεις για δημοκρατία. Ειδικότερα, οι Χριστιανοί εκεί έχουν κατανοήσει, μετά από αιώνες εμπειρίας, ότι οι δυτικές υποσχέσεις είναι άχρηστες, επειδή οι Δυτικοί ποτέ δεν τις τηρούν. Οι χριστιανοί εκτιμούν ότι η μοναδική εγγύηση επιβίωσής τους είναι η σταθερότητα.  Ότι η μόνη τους ελπίδα για ισότητα είναι η εκκοσμίκευση. Και ότι οι δύο μεγάλοι εχθροί τους είναι ο ισλαμικός φανατισμός και η αναρχία. Και έχουν δίκιο, ακόμη και αν αυτό δεν έχει κανένα νόημα για τον νεοσυντηρητικό βρετανό πρωθυπουργό και τους συμβούλους του.
Όπου ένα έντονα ισλαμικό καθεστώς είναι στην εξουσία, οι χριστιανοί υποφέρουν. Είναι απαράβατος κανόνας. Και όσο πιο ισλαμικό είναι το κράτος, τόσο σκληρότερα αντιμετωπίζει τους χριστιανούς. Από την Αραβική Άνοιξη, κάθε αναταραχή ή εκλογές στη Μέση Ανατολή έφεραν κάποιο είδος ισλαμιστών στην εξουσία. Σε κάθε περίπτωση, οι χριστιανοί απειλούνται .
Τα προβλήματα του Ιράκ προηγήθηκαν των υπολοίπων, αλλά είναι σημαντικά επειδή τα προδιαγράψανε. Η «δημοκρατία» που επιβλήθηκε με την απειλή όπλου είχε ως αποτέλεσμα στο Ιράκ, μεταξύ άλλων, τη μαζική δίωξη της χριστιανικής μειονότητας της χώρας. Δολοφονίες, απαγωγές, εκφοβισμός και απελάσεις, που ωθήθηκαν από ένα μίγμα απληστίας και φανατισμού, έχουν οδηγήσει αυτή την αρχαία, σεβάσμια κοινότητα σε  συνολική καταστροφή. Από τους περίπου 1,4 εκατομμύρια Χριστιανούς που ζούσαν στο Ιράκ πριν από τον πόλεμο, ίσως να έχουν απομείνει 400.000 – κυρίως φτωχοί και ηλικιωμένοι.
Πολλοί Ιρακινοί πρόσφυγες έφυγαν για να ενταχθούν στους δύο εκατομμύρια αυτόχθονες χριστιανούς της Συρίας. Μοιράζονται πλέον πολλά με τους οικοδεσπότες τους: δίωξη από τους ισλαμιστές κυρίως αντάρτες που υποστηρίζουν οι Δυτικοί και χρηματοδοτούν οι Σαουδάραβες. Μεγάλες περιοχές που έχει καταλάβει η αντιπολίτευση βρίσκονται πλέον κάτω από νόμο της σαρία. Σαουδάραβες δικαστές φαίνεται να διαχειρίζονται τις υποθέσεις. Οι μη – μουσουλμάνοι γίνονται απλώς ανεκτοί εφόσον καταβάλλουν το jizya, τον φόρο που επιβάλλεται στους άπιστους.
Οι ιερείς είναι ειδικοί στόχοι. Εκεί, ένας Σύριος καθολικός ιερέας , ο πατήρ François Murad , δολοφονήθηκε τον περασμένο μήνα. Δεν ήταν ο πρώτος που πέθανε. Άρπαξαν έναν Σύριο ορθόδοξο ιερέα, τον πατήρ Fadi Haddad, τον περασμένο Δεκέμβριο, καθώς έφευγε από την εκκλησία του για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση ενός απαχθέντος ενορίτη. Το σώμα του βρέθηκε στην άκρη του δρόμου και με βγαλμένα μάτια. Δύο πρόσφατες περιπτώσεις υψηλόβαθμων ιερέων –παρότι όχι αρκετά για να κινήσουν το ενδιαφέρον της κυβέρνησης ή του Τύπου- είναι αυτές του Ελληνορθόδοξου Μητροπολίτη Παύλου και του Συρο-ορθόδοξου Μητροπολίτη Γιοχάν Ιμπραήμ. Τους απήγαγαν κοντά στο Χαλέπι, τον Απρίλιο, καθώς προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν την απελευθέρωση απαχθέντων ιερέων. Και οι δύο αρχιεπίσκοποι πλέον θεωρούνται νεκροί.
Η περίπτωση της Αιγύπτου είναι πιο προβληματική για τη Δύση, η οποία, με τη Βρετανία ως επικεφαλής υποχείριο, έχει καταφέρει να παρερμηνεύσει και να παρουσιάσει άσχημα κάθε κίνηση μετά την πτώση του Μουμπάρακ στις αρχές του 2011. Η Δύση θεωρούσε ότι η ανατροπή ενός δικτάτορα θα εξασφαλίσει τη δημοκρατία. Αντ ‘αυτού, επέτρεψε την άνοδο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας , όχι ενός κόμματος, αλλά ενός αμετανόητου ισλαμιστικού κινήματος, το οποίο γρήγορα, αν όχι και παράνομα, προσπάθησε να αναμορφώσει την Αίγυπτο, μέχρι που οι μη ισλαμιστές επαναστάτησαν και ο στρατός επενέβη. Το ότι ο Κόπτης Ορθόδοξος Πάπας Θεόδωρος Β’  αποδείχθηκε ότι εμπνεύστηκε ή απλά απερίσκεπτα υποστήριξε τον στρατό, μόνο τα γεγονότα θα το κρίνουν.
Με την πράξη του, απέρριψε την παραδοσιακή μουσουλμανική παραδοχή ότι οι Κόπτες της Αιγύπτου – το 10 τοις εκατό του πληθυσμού – ζουν σε καθεστώς δεύτερης κατηγορίας.
Αυτό ήταν μια άμεση πρόκληση. Οι ισλαμιστές έχουν αντιδράσει όπου κι αν έχουν τον έλεγχο. Μετά την απομάκρυνση του Μόρσι, 58 χριστιανικές εκκλησίες, καθώς και πολλά μοναστήρια και σχολεία και δεκάδες σπίτια και επιχειρήσεις έχουν λεηλατηθεί, καεί και σε πολλές περιπτώσεις καταστραφεί. Ο ίδιος ο Θεόδωρος κρύβεται.Στο Κάιρο, Φραγκισκανές καλόγριες παρακολούθησαν το σταυρό στα σχολεία τους να κατεβαίνει και να αντικαθίσταται από τη σημαία της Αλ – Κάιντα. Το σχολείο κάηκε. Και στη συνέχεια τρεις από τις αδελφές παρέλασαν στους δρόμους, ενώ ο όχλος τις έβριζε. Η αντίδραση του  επίσημου εκπρόσωπου του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ σε αυτά τα αίσχη ήταν: «Είναι σαφές ότι οποιεσδήποτε αναφορές βίας μας ανησυχούν και όταν πρόκειται για θρησκευτικά ιδρύματα (σικ) μας ανησυχούν επίσης». Οι λέξεις «εκκλησία», «χριστιανός» ή «δίωξη» δεν θα μπορούσε να περάσει από τα χείλη του εύγλωττου εκπρόσωπου. Ούτε , είναι ασφαλές να πούμε, θα γραφτούν ποτέ σε ένα από τα αμέτρητα tweets του Γούιλιαμ Χέιγκ.
Αυτή η άρνηση να αναγνωρισθεί η συστηματική κακομεταχείριση των Χριστιανών από ισλαμικές κυβερνήσεις είναι, φυσικά, ντροπή, αλλά και αποκαλυπτική. Τα γεγονότα είναι γνωστά, αλλά αγνοούνται . Θα φέρουν σε δύσκολη θέση, διότι εκθέτουν την αδυναμία της Δύσης, ενώ οι ηγέτες της αρέσκονται στο να παρουσιάζονται ως πολιτικοί που διαιτητεύουν  το μέλλον των εθνών.
Αλλά επίσης, θα φέρουν σε δύσκολη θέση και τους σύγχρονους φιλελεύθερους γενικά, γιατί δείχνουν πόσα λίγα έχουν αλλάξει στους μεγάλους θρησκευτικούς και πολιτιστικούς αγώνες που κυριαρχούν στην ιστορία.
Τον Μάιο, ο Πάπας Φραγκίσκος αγιοποίησε περίπου 800 μάρτυρες. Αυτοί οι μάρτυρες του Οτράντο αποκεφαλίστηκαν από τους Οθωμανούς Τούρκους το 1480 για την άρνησή τους να ασπαστούν το Ισλάμ. Αυτό που αντιμετωπίζουν σήμερα οι χριστιανοί στον αραβικό κόσμο, καθώς η Δύση παραπατά, σφάλει και στέκεται, μπορεί να μας θυμίσει περαιτέρω το Οτράντο.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ:

Ø    http://www.infowars.com/exclusive-syrians-in-ghouta-claim-saudi-supplied-rebels-behind-chemical-attack/
Ø    http://www.infowars.com/rebels-admit-responsibility-for-chemical-weapons-attack/

David Cameron will almost certainly get his Syrian war. Who will fight it, let alone who will win it, remains unclear. But who will lose it is already known — the Christians.The relentless persecution of Christ’s followers is foretold in the Gospels. Suffering is portrayed as the pathway to triumph. The global position today conforms quite closely to that picture. Three quarters of the world’s 2.2 billion Christians — the expanding part — now live outside the largely tolerant West. At the same time, the Pew Forum on Religion and Public Life reports that Christians suffer more persecution than any other religious group.
Within the Middle East, however, the story is not of expansion accompanied by persecution but of persecution leading to elimination. The ‘Sunday’ people are now following the ‘Saturday’ people out of the Middle East. The outgoing Chief Rabbi, Lord Sacks, who knows that history, has called the suffering of Arab Christians ‘a human tragedy that is going almost unremarked’. He complained that ‘people don’t speak more about it’.
But do not expect the British government to speak about it. In all the deliberation about targets, timetables and media opportunities, as they ratchet up Britain’s creaking war machine, not a moment will be wasted on the consequences of intervention for Syria’s Christian population. Whether in Iraq, or Syria, or Egypt, or in any future hotspot (Lebanon will probably be next) the Christian community somehow is always just too insignificant, and usually on the wrong side of the argument. In Iraq, Christians were thought too close to Saddam. In Syria, they are reckoned too close to Assad. In Egypt, where the Coptic Pope openly backed the military ‘non-coup’ against the Muslim Brotherhood’s President Morsi, the Christians find no sympathy from western policy makers.
One reason is that Arab Christians do not fit into the governing global misconceptions. In the Middle East, reflective people are unimpressed by promises of democracy.  In particular, Christians there have understood, after centuries of experience, that western promises are worthless, because westerners never stay engaged. Christians reckon that their only guarantee of survival is stability; that their only hope for equality is secularism; and that their two great enemies are Islamic zeal and anarchy. And they are right, even if that makes no sense to Britain’s neocon Prime Minister and his advisers.
Wherever any strongly Islamic regime is in power, Christians suffer. It is an immutable rule. And the more Islamic the state, the harsher the treatment Christians receive. Since the Arab Spring, every upheaval or election in the Middle East has brought some brand of Islamist to power. In every case, Christians are threatened.
Iraq’s troubles preceded those of the rest, but they are important because they eerily prefigure them. ‘Democracy’, imposed at gunpoint, has meant in Iraq, among other horrors, the mass persecution of the country’s Christian minority. Murders, kidnappings, intimidation and expulsions, impelled by a mixture of greed and fanaticism, have reduced that ancient, venerable community to total ruin.  Of some 1.4 million Christians living in Iraq before the war, perhaps 400,000 — mostly the poor and the old — remain.
Many Iraqi refugees left to join the two million indigenous Christians of Syria. They now share their hosts’ lot — persecution by the western-supported, Saudi-financed, Islamist-dominated Syrian rebels. Large areas of opposition-held Syria are now under sharia law. Saudi judges have appeared to administer it. Non-Muslims are only tolerated if they pay the jizya, the tax imposed on infidels.
Priests are special targets. This is where a Syrian Catholic priest, Father François Murad, was murdered last month. He was not the first to die. A Syrian Orthodox priest, Father Fadi Haddad, was grabbed last December as he left his church to negotiate the release of a kidnapped parishioner. His body was found by the roadside, the eyes gouged out. Two higher-profile recent cases — if not high enough for the government or most of our press to notice — are those of the Greek Orthodox archbishop Paul Yazigi and the Syriac Orthodox archbishop Yohanna Ibrahim. They were seized near Aleppo in April, when trying to negotiate the release of kidnapped priests. Both archbishops are now presumed dead.

The case of Egypt is more problematic for the West, which, with Britain as chief dupe, has managed to misread and misplay every move since the fall of Mubarak in early 2011. The West thought that removing a dictator would ensure democracy. Instead, it permitted the rise of the Muslim Brotherhood, not a party but an unreconstructed Islamist movement, which rapidly, if incompetently, sought to reshape Egypt, until non-Islamists rebelled, and the army intervened. Whether the Coptic Orthodox Pope, Tawadros II, turns out to have been inspired or just foolhardy in backing the army, only events will decide.
By his action he rejected the traditional Muslim assumption that Egypt’s Copts — 10 per cent of the population — enjoyed second-class status. That was a direct challenge. The Islamists have reacted wherever they are in control. Since Morsi’s removal, 58 Christian churches, as well as several convents, monasteries and schools and dozens of homes and businesses have been looted, burned and in many cases destroyed. Tawadros himself has gone into hiding. In Cairo, Franciscan nuns watched as the cross over their school was torn down and replaced by an al-Qa’eda flag; the school remains were burnt; and then three of the sisters were marched through the streets, while a mob hurled abuse at them. The reaction of the US State Department’s official spokesman to these outrages was: ‘Clearly, any reports of violence we’re concerned about, and when it involves a religious institutions [sic], are concerned about that as well.’

The words ‘church’, ‘Christian’ or ‘persecution’ could not cross that eloquent spokesman’s lips. Nor, it is safe to say, will they figure in one of William Hague’s innumerable tweets.
This refusal to acknowledge the systematic maltreatment of Christians by Islamic governments is, of course, shameful, but also revealing. The facts are well known, but they are ignored. They embarrass, because they expose the impotence of the West, whereas its leaders like to pose as statesmen arbitrating the future of nations.
But they also embarrass modern liberals generally, because they show how little has changed in the great religious and cultural struggles that dominate history.
In May, Pope Francis canonised some 800 martyrs. These Otranto martyrs were all beheaded by the Ottoman Turks in 1480 for refusing to convert to Islam. What now faces Christians in the Arab world, as the West flounders, blunders and postures, may yet provide further reminders of Otranto.

Άρθρα

Αρέσει σε %d bloggers: